Finale Relatio, het paard van Troje

141127_popeI. Het Finale Relatio: de meest controversiële passages, of hoe de zonde wordt vergoelijkt

De Synode is officiëel geëindigd met de Mis gisteren in de St-Piestersbasiliek waar Paus Franciscus op subtiele wijze uithaalde naar de conservatieve bisschoppen. Het Relatio, dat eerder aan de vage kant is en op verschillende wijzen kan geïnterpreteerd worden, is echter slechts een richtlijn. Paus Franciscus kan nu nog altijd zijn eigen beslissingen opdwingen aan de bisschoppen.

Hieronder zullen we eerst de meest controversiële passages uit het Relatio aanhalen. Deze betreffen de nrs. 70-71, 75, en 84-86, dewelke ook de minste ‘ja’ stemmen kregen in het hele document. Voor de context halen we ook nr. 69 aan.

Passage 85 dat uit twee paragrafen bestaat is bijzonder: het citeert Familiaris Consortio #84 van Johannes Paulus II, maar het laat de passage weg waar Communie voor de hertrouwde gescheidenen wordt verboden. Het opent tevens een pad naar doctrinaire devolutie, door te spreken over de “oriëntaties van de bisschop” betreffende hertrouwde gescheidenen.

Complexe situaties

69. Het Sacrament van het huwelijk als een getrouwe en onverbreekbare vereniging tussen een man en een vrouw die geroepen zijn om elkaar te aanvaarden en nieuw leven te verwelkomen, is een grote genade voor de menselijke familie. De Kerk heeft de vreugde en de plicht om deze genade te verkondigen aan elke persoon in elke context. Ze voelt dat vandaag, op een meer dringende manier, ze de verantwoordelijkheid heeft om de gedoopten te laten herontdekken hoe de genade van God werkt in hun leven – zelfs in de meest moeilijke situaties – om hen te leiden tot de volheid van het sacrament. De Synode, terwijl deze families apprecieert en bemoedigd die de schoonheid van het christelijk huwelijk eerbiedigen, heeft de bedoeling om de pastorale onderscheiding te promoten van situaties waarin het ontvangen van deze genade moeilijkheden heeft om gewaardeerd te worden, of waarin het gecompromitteerd wordt op verschillende manieren. Het openhouden van dialoog met deze gelovigen om het rijpen van een coherente openheid tot het Evangelie van het huwelijk en familie te bemoedigen, is een ernstige verantwoordelijkheid. Priesters zouden de elementen moeten identificeren die evangelisatie en de menselijke en spirituele groei bevorderen van diegenen die door de Heer tot hun zorg zijn toevertrouwd.

70. De pastorale zorg moet met klaarheid de boodschap van het evangelie voorstellen en moet de positieve elementen omarmen die bevat zitten in die situaties die nog niet (of niet meer) overeenkomen met het evangelie. [in zonde leven bevat positieve elementen?] In veel landen is het zo dat een groeiend aantal koppels samenleeft zonder canoniek nog burgerlijk huwelijk. In sommige landen is er een traditioneel huwelijk, goedgekeurd door de families en vaak in verschillende stadia gevierd. In andere landen is er in plaats daarvan een toenemend aantal van diegenen die, na een hele tijd samenleven [in zonde] vragen voor de viering van een huwelijk in de kerk. Eenvoudig samenleven wordt vaak gekozen door de algemene mentaliteit tegengesteld aan de instituties en vaste engagementen, maar ook omdat er verwachting is van financiële zekerheid (job en vast loon). In andere landen, worden het samenwonen talrijker, niet enkel door de verwerping van de waarden van familie en huwelijk, maar ook door het feit dat huwelijk wordt gezien als een luxe voor mensen in bijzondere sociale omstandigheden, zodat materiële onzekerheid mensen dwingt om samen te leven zonder huwelijk. [dit is geen excuus] Al deze situaties moeten geadresseerd worden op een constructieve manier, waarbij getracht wordt om ze te transformeren in gelegenheden voor een weg naar bekering tot de volheid van het huwelijk en de familie in het licht van het evangelie.

71. De keuze van burgerlijk huwelijk of, in sommige gevallen, simpelweg samenleven, is veelal niet gemotiveerd door vooroordeel of verzet tegen een sacramentele vereniging, maar door culturele situaties of culturele groepen. In vele gevallen is de beslissing om samen te leven een teken van een relatie die eigenlijk wil bewegen richting het vooruitzicht van stabiliteit. Deze wil, die zich vertaalt in een blijvende vereniging, betrouwbaar en open tot nieuw leven, kan gezien worden als een toewijding waarin men de basis kan leggen voor een pad naar het sacrament van het huwelijk dat ontdekt wordt als Gods plan voor het leven van het koppel. [er wordt geen woord gezegd over dat samenleven zonder huwelijk in zonde leven is, noch over de noodzaak van bekering of boetedoening] Het pad van de groei, die kan leiden tot een sacramenteel huwelijk, zal aangemoedigd worden door de erkenning van de onderscheidende kenmerken van milde en blijvende liefde: het verlangen voor het goede te doen voor anderen vóór hun eigen goed; de ervaring van vergeving ontvangen en geven; het verlangen om een familie te stichten die niet in zichzelf gesloten is, maar die open staat voor het goed van de kerkelijke gemeenschap en de hele samenleving. Langs deze weg, zouden deze tekenen van liefde, die gepast antwoorden aan de weerspiegeling van God, geldig moeten gemaakt worden in een authentiek verbindingsproject.

75. Bijzondere moeilijkheden worden gesteld door situaties die de toegang tot het doopsel bemoeilijken, van mensen die in een complexe huwelijkssituatie leven. Dit zijn mensen die een stabiele huwelijksband hebben bewerkstelligd, op een moment dat ten minste één van hen nog het christelijk geloof niet had. De bisschoppen worden gevraagd om in deze gevallen een pastorale onderscheiding uit te oefenen, evenredig met hun spiritueel goed.

Onderscheiding en Integratie

84. De gedoopten die gescheiden en burgerlijk hertrouwd zijn, moeten meer geïntegreerd worden in de christelijke gemeenschap op de meest verschillende manieren, waarbij elke mogelijkheid tot schandaal wordt vermeden [dit is zo goed als onmogelijk]. De logica van integratie is de sleutel tot hun pastorale vergezelling, zodat ze zich kunnen bewust worden dat ze niet enkel behoren tot het Lichaam van Christus, dat de Kerk is, maar dat ze een vreugdevolle en vruchtbare ervaring mogen hebben [!]. Ze zijn gedoopt, ze zijn broeders en zusters, de H. Geest stort in hen gaven en charisma’s voor het goed van allen [de H. Geest kan niet werkzaam zijn in mensen die leven in staat van doodzonde]. Hun deelname kan geuit worden in verschillende kerkelijke diensten: het is daarom noodzakelijk om te onderscheiden welke van de verschillende vormen van uitsluiting die tegenwoordig bestaan op liturgisch, educatief, pastoraal en institutioneel vlak, kunnen weggelaten worden. [hier wordt op een verdoken manier de H. Communie voor hen aanbevolen] Ze zouden zich niet enkel niet geëxcommuniceerd moeten voelen, maar ze zouden moeten leven en groeien als levende leden van de Kerk, en haar aanvoelen als een moeder dat hen altijd verwelkomt, voor hen zorgt met affectie en hen aanmoedigt op het pad van het leven en het Evangelie. Deze integratie is noodzakelijk voor de christelijke zorg en educatie van hun kinderen, wat als het belangrijkste moet gezien worden. Voor de christelijke gemeenschap is het zorgen voor deze personen niet een verzwakken van hun eigen geloof en een getuigenis betreffende de onverbreekbaarheid van het huwelijk: veeleer, de Kerk uit precies in deze zorg haar liefdadigheid.

85. De H. Johannes Paulus II bood een allesomvattende criterium aan, dat de basis blijft voor het inschatten van deze situaties: “Priesters moeten weten dat, voor het goed van de waarheid, ze verplicht zijn om de situaties zorgvuldig te onderscheiden. Er is in principe een verschil tussen diegenen die werkelijk getracht hebben hun eerste huwelijk te redden en die onrechtvaardig in de steek gelaten werden, en diegenen die door hun eigen zware fout een canoniek geldig huwelijk kapot gemaakt hebben. Finaal zijn er diegenen die in een tweede vereniging gestapt zijn voor het goed van de opgroei van hun kinderen, en die soms subjectief in hun geweten zeker zijn dat hun vorige en onherstelbaar gebroken huwelijk nooit geldig geweest is.” (FC,84) [de rest van de tekst, waar de H. Communie aan deze mensen expliciet wordt verboden, werd hier weggelaten]. Het is daarom een plicht van de priesters om de geïnteresseerde partijen te vergezellen op het pad van onderscheiding volgens de leer van de Kerk en de oriëntaties van de bisschop. In dit proces, is het nuttig om een onderzoek van het geweten in te stellen, door momenten van reflectie en bekering. Hertrouwde gescheidenen zouden zichzelf moeten afvragen hoe ze zich hebben gedragen toen hun huwelijk in een crisis ging; als er pogingen tot verzoening waren; wat de situatie is van de verlaten partner; welke gevolgen de nieuwe relatie heeft op de rest van de familie en in de gemeenschap van de gelovigen; welk voorbeeld het geeft voor jonge mensen die zich voorbereiden op het huwelijk. Een grondige reflectie kan het vertrouwen in de barmhartigheid van God, die aan niemand wordt ontzegd, kracht bijzetten.[barmhartigheid kan men pas ondervinden nadat men zich heeft bekeerd en de zondige levensstaat de rug heeft toegekeerd, dit wil dus zeggen dat het koppel hertrouwde gescheidenen moet uiteengaan]

Additioneel kan het niet ontkend worden dat in sommige omstandigheden “de toerekenbaarheid en de verantwoordelijkheid van een daad kan verminderd of nietig verklaard worden (CIC 1735), vanwege verschillende voorwaarden. Als gevolg zou het oordeel over een objectieve situatie moeten leiden tot het oordeel op een subjectieve toerekenbaarheid” (Pauselijke raad voor Wettelijke teksten, Verklaring van 24 juni 2000). In bepaalde omstandigheden vinden de personen grote moeilijkheid met het handelen op een andere manier. Daarom, terwijl we de algemene regel voorhouden, is het belangrijk om te erkennen dat de verantwoordelijkheid betreffende specifieke daden of beslissingen niet hetzelfde is in elke situatie. Pastorale onderscheiding, terwijl men het goed gevormd geweten van personen in acht neemt, zou rekening moeten houden met deze situaties. [een vage en verdoken manier om bepaalde praktijken te gaan vergoelijken] Ook het gevolg van de bewerkstelligde daden zijn niet noodzakelijk hetzelfde in elke situatie.

86. Het pad van het vergezellen en van onderscheiding richt deze gelovigen om bewust te worden van hun situatie vóór God. De conversatie met de priester, in een intern forum, valt samen met de vorming van een correct oordeel over wat de mogelijkheid belet voor vollere deelname in het leven van de Kerk en over de stappen die in het voordeel kunnen zijn en die het kunnen laten groeien. Als men overweegt dat in de zelfde wet er geen geleidelijkheid is (cf FC, 34), mag deze onderscheiding nooit de vereisten van de waarheid en de liefdadigheid van het evangelie, dat door de Kerk voorgesteld wordt, veronachtzamen. Om dit te laten gebeuren moeten de noodzakelijke voorwaarden van nederigheid, terughoudendheid, liefde voor de Kerk en haar leer, in de diepe zoektocht naar de wil van God en naar het verlangen om een volmaakter antwoord te vinden, moet gegarandeerd worden. [idem, vaag en onduidelijk]

Dit is exact wat de Farizeeën deden in Jezus’ tijd. Ze zochten allerlei omwegen om toch maar de echtscheiding en het hertrouwen van gescheiden personen te kunnen vergoelijken. Paus Franciscus gebruikt steeds het woord ‘farizeeën’ om de trouwe en conservatieve leden van de Kerk te slaan, en gebruikt het woord ‘barmhartigheid’ om “legale uitzonderingen” en bepaalde regels goed te keuren, waarbij het Sacrament van het huwelijk wordt verzwakt, de zonde wordt vergoelijkt en de heiligschennissen zullen toenemen.

Bron: http://rorate-caeli.blogspot.com  –  VP.com


70-Troje-b

II. Relatio Finalis: conservatief-gezinde katholieken trekken wereldwijd aan de alarmbel

Een paard van Troje

Zo omschrijven traditioneel-gezinde katholieken de Relatio Finalis, het einddocument dat de bisschoppensynode dit weekend moest besluiten. Veel traditioneel-gezinde groeperingen zien graten in het document en vrezen zelfs voor een volledige ontmanteling van de Katholieke Kerk.

De christelijke groepering Voice of the Family, een organisatie die zich inzet voor de belangen van gezinnen, trok al voor de eigenlijke synode aan de alarmbel. Nog anderen wachtten af, om uiteindelijk te moeten besluiten dat de synode neerkomt op een nieuwe modernisering van de Kerk. Reporter Michael Voris van Church Militant versloeg het einddocument.

“De controversiële synode over de familie werd beëindigd. Het resultaat is een vaag, weinigzeggend document dat drie weken op zich heeft laten wachten. Nu al wordt de vraag gesteld: wat is hier het nut van?

Het uiteindelijke document zegt niet veel over de hele homoseksuele situatie, anders dat er veel nood bestaat om families met een homoseksueel lid te vergezellen. Daar is dat woord weer, ‘vergezellen.’ Als het aankomt op het hoofdprobleem, de Heilige Communie voor gescheiden en hertrouwde personen, bestaat er een beetje dubbelzinnigheid (stel je voor). Het probleem zou “situatie-per-situatie” moeten worden benaderd. Dat zou een tijdbom kunnen zijn wachtend om tijdens de komende maanden te exploderend,afhankelijk van wat de paus zegt, doet of toelaat.

Maar gelovige katholieken moeten zich vooral zorgen maken om wat we zouden kunnen omschrijven als de “geest van de synode.” Iets wat lijkt op de geest van Vaticanum II, dat in de jaren 70 door liberalen en progressieven werd gebruikt om vooruit te gaan enom de Kerk te ontmantelen. Vader Thomas Rosica, de liberale homoseksueel van het Vaticaanse persagentschap, begeeft zich al op dat glad ijs. Rosica, zul je vast nog weten, is de priester die zich tijdens persconferenties bleef inzetten voor de homoseksuele belangen.

Wat niet kan worden genegeerd, is het standpunt van de Afrikaanse en Poolse bisschoppen, samen met veel anderen die deelnamen aan de synode. Door krachten te bundelen, waren ze in staat om iets te creëren wat steunt op orthodoxie. De geschiedenis zou dit kunnen registreren als het begin van de laatste, omvangrijke clash tussen de ketters en de orthodoxen, met een resultaat dat lang nog niet zeker is.

Maar waar de synode op zijn minst voor heeft gezorgd, is om de aandacht te richten op het feit dat er een strijd is en vanuit dat perspectief, heeft het de tanden van de vijand in de Kerk gezet.

Beknopte samenvatting: de homoseksuele vooruitgang naar een officiële zegening of aanvaarding door de Kerk is afgeremd. Over de Communie voor gescheiden en hertrouwde personen bestaat nog altijd twijfel, maar het is zeker iets wat in de toekomst zal zorgen voor oproer.

Wat interessant is, is dat een tweederdemeerderheid nodig is om een uitsluitsel voor die vraagstukken goed te keuren, in dit geval komt dat neer op 177 stemmen, en vroege resultaten doen uitschijnen dat dit vraagstuk met 178 voorkeurstemmen werd goedgekeurd.

De Kerk lijkt zich op een gigantisch kruispunt te bevinden. Van positief belang is dat de orthodoxen niet werden verslagen – en dat we de Almachtige God kunnen danken. Maar – en dit is een grote maar – deze strijd is nog niet gestreden, nog lang niet. Mensen zoals homoseksueel Vader Rosica, kardinaal Donald Wuerl en hun bondgenoten zullen zich niet laten kennen. Ze zijn in deze strijd vermengd tot hun laatste dagen.

Wat kun je nu als trouwe katholieken nog doen? We moeten vechten. Je realiseert je dat de mist over het slagveld is getrokken en dat geen enkele zijde – op dit moment – in het voordeel is. Op een bepaalde manier, is dat een verbetering voor trouwe katholieken dan de situatie waarmee de synode is begonnen. Maar een klein voordeel wint geen oorlog.

Decennialang, heeft de progressieve en heterodoxe meute grote voordelen geboekt in de afwatering van het geloof, hun slechtheid vermommende met een taal die doet denken aan Vaticanum II. Deze synode lijkt die vooruitgang te hebben afgeremd. Maar deze strijd is ver van gestreden.

Op de vijftigste verjaardag van Vaticanum II, zou het een keerpunt kunnen zijn voor die liberalen die oud worden en zichzelf niet door anderen vervangen. Of het zou gewoon een moment van rust kunnen zijn in hun campagne, terwijl ze zichzelf opnieuw bewapenen en sterker terugkomen om hun zaak te verdedigen. Welke richting dit uitgaat, zal vooral afhangen van de trouwe katholieken die zichzelf sneller dan de vijanden van onze Lieve Heer, die zich momenteel in de Kerk bevinden, zullen moeten bewapenen.

Als sluitende voetnoot na deze vermoeiende, uitputtende maand: Toen, op dezelfde dag dat Paus Benedictus zijn aftreden aankondigde, op 11 februari 2013, het feest van Onze Lieve Vrouw van Lourdes, er een schitterende bliksemschicht de top van de doom van Sint-Pietersbasiliek raakte, kwam er zoveel kracht vrij dat de stroom in vele buurten rond het Vaticaan wegviel. Sommigen zagen het als een soort van teken.

Drie jaar later, aan het begin van de synode, was onze ploeg vroeg wakker en zag een dreigende wolk, een mist dat over het Vaticaan heen kroop, vanuit het noorden. Het leek mysterieus, alsof het een soort van omen zou kunnen zijn. Een waarschuwing vanuit de Hemel, gewoon het weer, toeval – wie weet? Maar we kunnen zeker stellen dat het beeld een mooie schets maakt van de realiteit die zich heeft afgespeeld sinds na de aftreding van Paus Benedictus en de beëindiging van de synode”, aldus Voris.

Bron: http://www.churchmilitant.com/news/article/breaking-final-synod-showdown-report – VP.com


e3bcae0ff7b3b9820d7a1daf4163d2ee_XLIII. Paus Franciscus haalt uit naar de conservatieve bisschoppen

In de homilie die paus Franciscus gaf tijdens de afsluitingsmis voor de synode haalde hij uit naar de conservatieve bisschoppen en kardinalen.

Hij waarschuwde voor de verleidingen van de ‘spiritualiteit van illusie’: “we kunnen lopen door de woestijnen van de mensheid zonder te zien wat er werkelijk is, in plaats daarvan willen we zien wat we willen zien. We zijn in staat om visies te ontwikkelen van de wereld, maar we aanvaarden niet wat de Heer voor onze ogen plaatst.”

En de tweede waarschuwing was over een “gepland geloof” [lees: het christendom waar de Leer en Traditie centraal staat]: “we zijn in staat om te wandelen met het volk van God, maar we hebben al ons schema voor de reis, waar alles opgesomd is: we weten waar we naartoe moeten en hoe lang het zal duren; iedereen moet ons ritme respecteren en elk probleem is een hinderlaag.” Paus Franciscus gebruikte het Evangelie over de blinde Bartimeüs die door Jezus werd genezen: “wie ons lastig valt of wie niet van ons formaat is, wordt uitgesloten,” aldus de paus (verwijzend naar de hertrouwde gescheidenen en homoseksuelen).

Het enige dat Franciscus nu nog moet doen is het schrijven van het ‘gezaghebbende’ postsynodale apostolische exhortatie, waarin hij (eventueel) de aanbevelingen in het Relatio zal gebruiken.

Nogmaals, het Relatio is de richtlijn, de exhortatie van paus Franciscus zal uiteindelijk bepalend zijn.

Bron: http://vaticaninsider.lastampa.it/en/the-vatican/detail/articolo/sinodo-famiglia-44229 – VP.com


%d bloggers liken dit: