Pater Daniel: Visie & Veranderingen

Syrië, 15 juli 2016.

Namens pater Guy Borreman sj
Zr Lucienne

We schrijven over de noodzaak van een visie, over een moment van vakantie, over de tragedie in Venezuela  en over kleine hoopvolle veranderingen voor Syrië. En zoals beloofd, vanuit de fraters een bezinning:  over het belang van het beheersen van eigen gedachten, volgens de onovertroffen wijsheid van de woestijnvaders en mystiekers.
En vermits het inzicht van de woestijnvaders en van de mystiek over de diepe, echte  werkelijkheid gaat, is er dus niets zo praktisch als deze mystieke inzichten. Geniet ervan.
Pater Daniel

Visie

Een volk dat geen visie heeft sterft. Een visie geeft hoop en moed om te volharden in moeilijke tijden. Hoewel vele Syriërs in tragische omstandigheden leven, zijn er maar weinige zelfdodingen, in vergelijking  met het hoge aantal in het welvarende Europa en België. Syriërs weten waarvoor ze leven, lijden en vechten. Hun  weerstand  heeft een grote waarde voor heel de wereld. Hetzelfde  geldt ook voor een gemeenschap.  Een gemeenschap zonder visie verliest de hoop en sterft. Onze gemeenschap heeft een belangrijke impuls geërfd uit de Libanese oorlog (1975-). De zustergemeenschap van de Carmel in Harissa (van de Theotokos en de eenheid) had bij het begin van deze oorlog al meteen begrepen dat het helemaal niet ging om een zogenaamde “burgeroorlog”, maar om een geplande uitroeiing van de christenen in Libanon en de  omvorming van een christelijk naar een moslimland, voor politieke doeleinden. Zij namen onmiddellijk de beslissing alles te doen wat mogelijk was voor de bevolking. Ze sloten een overeenkomst met een bezielde, Franse christelijke hulporganisatie die containers stuurde. Het klooster van Harissa werd een verdeelcentrum van hulp aan  de Libanese bevolking. Het gooide gans het leven van de carmelitessen overhoop en het slot werd opgeheven. Toch bleven ze meer dan ooit hun roeping trouw en beseften dat Jezus hen niet vroeg of ze wel alle kloosterregeltjes onderhouden hadden, maar wel: “Wat heb je gedaan voor mijn lijdende broeders en zusters”? Er werd gezorgd voor eten, kleding, bescherming en onderdak. Hierbij heeft moeder Agnes-Mariam, die destijds in dit  klooster carmelites was, een groot deel van de organisatie op zich genomen. Toen de oorlog tegen Syrië uitbrak was het inzicht in wat er eigenlijk gaande was nog duidelijker. Terwijl de hele Atlantische pers sprak over een spontane volksopstand, zag en wist de gemeenschap van Mar Yakub (en het Syrische volk) heel goed dat het  een op het hoogste wereldvlak georganiseerde ontwrichting was voor politieke, economische en strategische belangen. Zij besloten al het mogelijke te doen om de lijdende bevolking te helpen. Mensen in nood, straatkinderen, armen, zieken werden druppelsgewijze in de  gemeenschap zelf opgevangen en in het christelijk geloof ingewijd.  Er werden drie centra  van hulpverlening gevormd voor de Syrische bevolking, die nog erg actief zijn.  Ondertussen gaat veel aandacht naar het oprichten  van allerlei bedrijven en bedrijfjes om mensen zelf hun kost te laten verdienen. Sinds een onverwachte en massale hulpverlening aan Aleppo op een nagenoeg onmogelijk ogenblik lukte, wilden meerdere grote organisaties meewerken. Hierbij ontdekte de gemeenschap nieuwe gevaren, nl. de waarheid van Jezus’ woord: “Gaat dan, maar zie, Ik zend u als lammeren tussen wolven” (Lucas 10, 3). De hulpverlening breidde zich uit. Deze woensdag kwam een delegatie van een hondertal mensen van het dorp Jarajir uit het gebergte, in de buurt,  ons danken omdat dit dorp dank zij de tussenkomst van moeder Agnes-Mariam en het klooster uiteindelijk gespaard en in leven gebleven zijn op het ogenblik dat er veel rebellen in het dorp waren en de toestand heel gevaarlijk was. Bij het bezoek aan de kerk en de  crypte werd, zoals gewoonlijk, uitvoerig het christelijk geloof verkondigd. Hierbij worden de mooiste verzen over Jezus uit de Koran aangehaald, die meestal door de moslims zelf nauwelijks gekend zijn. Uiteraard krijgen we eveneens voldoende misprijzen,  tegenwerking of laster, vooral vanuit sommige  katholieke  middens in het buitenland, die verontwaardigd zijn omdat we de “politiek correcte lijn” niet volgen of zogenaamd “aan pollitiek doen”. Ondertussen is de toestand weer verbeterd, maar we weten niet wat de toekomst nog brengt. Daarom wordt alles in het werk gesteld om het grote terrein met duizenden vruchtbomen, groenten, kruiden zo te organiseren dat het voor velen eens nuttig kan zijn. Ook willen we geleidelijk er voor zorgen dat we met zonnepanelen voldoende stroom hebben voor heel het klooster. We bereiden ons voor om helemaal zelfbedruipend te worden voor onszelf en de velen om ons heen. Ondertussen volharden we in gebed en werk. We beginnen de dag met het byzantijnse  morgengebed en een lange stille meditatie. Na het werk volgen middaggebed, eucharistie, vespers, completen. Op donderdagavond houden we een uur aanbidding bij het uitgestelde Allerheiligste Sacrament. We trachten deze dagorde zo trouw mogelijk te volgen maar op ieder ogenblik kan gelijk welk gebed vervallen als er een dringende noodzaak zich aandient. Het doel is te luisteren naar wat de heilige Geest op dat ogenblik van ons vraagt. Heer, weest ons zondaars genadig en aanvaard onze schamele inspanningen voor het heil  van Kerk en wereld.

Veranderingen

De aardverschuiving van de  Brexit blijft voor naschokken zorgen. De arrogantie van een “Europa zonder grenzen” was in feite gebouwd op de ruinen van de  afzonderlijke landen. Het “westen” is niet zozeer een geografische omschrijving maar een christelijke beschaving, die heel de wereld veroverde.   Vanaf het begin werden door de Europese Unie  de spirituele krachten, de eigenlijke fundamenten ontkend, nl. de christelijke wortels. In het Handvest van de fundamentele rechten van de Europese Unie was al een verbod opgenomen “van alle discriminatie met betrekking tot ‘seksuele orientaties’” (artikel 21), waardoor het pseudo-homo-huwelijk dus al voorzien was. En zo werd de EU omgevormd tot een ideologische tribune, die boven het volk en tegen het volk in, wetten opdrong aan de nationale regeringen om de traditionele christelijke waarden en vooral het gezin te ondermijnen, in plaats van te zorgen voor een gezonde gezamenlijke politiek, voor veiligheid en welvaart. In 2017 wordt het derde eeuwfeest gevierd van de stichting van de Groot Loge in London, de moeder van de moderne vrijmetselarij. Een eeuw geleden schreef Oswald SPENGLER, Der Untergang des Abendlandes (1917). Misschien is de vervulling daarvan op komst. Wij scharen ons daarentegen aan de kant van Augustinus (+ 430), die zijn ‘Stad Gods’ schreef op het ogenblik dat de barbaren zijn bisschoppstad belegerden. In de ineenstorting van het machtige Romeinse Rijk zag Augustinus een nieuwe doorbraak van het Rijk Gods.

Hoe dan ook, na de Brexit  komt er ook beweging  in  de relaties met Damascus. Turkije heeft openlijk zijn verontschuldigingen aangeboden aan Rusland en wil nu ook met Syrië zijn relaties herstellen om eigen terrorisme de baas te kunnen.  Frankrijk denkt er zelfs aan zijn ambassade in Damascus terug te openen. En een delegatie van het Europese parlement onder leiding van Javier Couso, ondervoorzitter van de commissie voor buitenlandse betrekkingen, heeft Damascus en de Syrische president  bezocht. Couso zegt  dat de politiek van de EU moet veranderen en het internationaal recht moet erkennen. Meerdere landen die tot heden gevochten hebben om de Syrische regering ten val te brengen, zijn na vijf jaar  aan het genezen van hun blindheid en beginnen te  begrijpen dat een sterke eenheid tussen volk, leger, regering en president niet zomaar gebroken kan worden. Met leugens kun je wel een publieke opinie veranderen maar niet de werkelijkheid zelf.  Vooreerst moeten ze toegeven wat de Syrische president vanaf het begin gezegd heeft: wie terroristen steunt om ons land te ontwrichten zal vroeg of laat de terroristen zelf op bezoek krijgen. Nu is het zo ver. Isis bedriegt de hele wereld. Gisteren, op de Franse nationale feestdag zagen we het opnieuw in Nice. Het Syrische leger, gesteund door Hezbollah, Rusland en Iran (en China) is de enige coalitie die effectief het terrorisme bestrijdt. Het is dus belangrijk om daarmee ooit op een of andere wijze contact te nemen. Verder zal iedere oorlog, ook deze, eens eindigen. De landen die eerst voor miljarden verwoestingen hebben  aangericht, willen nu in stilte, in  het geheim of openlijk contact  zoeken met Damascus (om contracten te kunnen tekenen?)  Hoe meer er verwoest is, hoe meer ze zich kunnen laten betalen voor de heropbouw. Maar kom, als ze nu al zouden ophouden terroristen te sturen en te steunen, is het al een goed begin en een grondige verandering. En terwijl de aanslagen over heel het land blijven voortduren, ziet het er toch naar uit dat de “moeder van alle veldslagen”, nl. het gevecht om de bevrijding van de tweede stad van het land, Aleppo, nabij is. Daar hopen we op.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: