Het Finale Relatio: de meest controversiële passages, of hoe de zonde wordt vergoelijkt

Pope Francis arrives for morning session of Synod of Bishops on the family at Vatican

De Synode is officiëel geëindigd met de Mis gisteren in de St-Piestersbasiliek waar Paus Franciscus op subtiele wijze uithaalde naar de conservatieve bisschoppen. Het Relatio, dat eerder aan de vage kant is en op verschillende wijzen kan geïnterpreteerd worden, is echter slechts een richtlijn. Paus Franciscus kan nu nog altijd zijn eigen beslissingen opdwingen aan de bisschoppen. 

Hieronder zullen we eerst de meest controversiële passages uit het Relatio aanhalen. Deze betreffen de nrs. 70-71, 75, en 84-86, dewelke ook de minste ‘ja’ stemmen kregen in het hele document. Voor de context halen  we ook nr. 69 aan.

Passage 85 dat uit twee paragrafen bestaat is bijzonder: het citeert Familiaris Consortio #84 van Johannes Paulus II, maar het laat de passage weg waar Communie voor de hertrouwde gescheidenen wordt verboden. Het opent tevens een pad naar doctrinaire devolutie, door te spreken over de “oriëntaties van de bisschop” betreffende hertrouwde gescheidenen.

Complexe situaties

69. Het Sacrament van het huwelijk als een getrouwe en onverbreekbare vereniging tussen een man en een vrouw die geroepen zijn om elkaar te aanvaarden en nieuw leven te verwelkomen, is een grote genade voor de menselijke familie. De Kerk heeft de vreugde en de plicht om deze genade te verkondigen aan elke persoon in elke context. Ze voelt dat vandaag, op een meer dringende manier, ze de verantwoordelijkheid heeft om de gedoopten te laten herontdekken hoe de genade van God werkt in hun leven – zelfs in de meest moeilijke situaties – om hen te leiden tot de volheid van het sacrament. De Synode, terwijl deze families apprecieert en bemoedigd die de schoonheid van het christelijk huwelijk eerbiedigen, heeft de bedoeling om de pastorale onderscheiding te promoten van situaties waarin het ontvangen van deze genade moeilijkheden heeft om gewaardeerd te worden, of waarin het gecompromitteerd wordt op verschillende manieren. Het openhouden van dialoog met deze gelovigen om het rijpen van een coherente openheid tot het Evangelie van het huwelijk en familie te bemoedigen, is een ernstige verantwoordelijkheid. Priesters zouden de elementen moeten identificeren die evangelisatie en de menselijke en spirituele groei bevorderen van diegenen die door de Heer tot hun zorg zijn toevertrouwd.

70. De pastorale zorg moet met klaarheid de boodschap van het evangelie voorstellen en moet de positieve elementen omarmen die bevat zitten in die situaties die nog niet (of niet meer) overeenkomen met het evangelie. [in zonde leven bevat positieve elementen?] In veel landen is het zo dat een groeiend aantal koppels samenleeft zonder canoniek nog burgerlijk huwelijk. In sommige landen is er een traditioneel huwelijk, goedgekeurd door de families en vaak in verschillende stadia gevierd. In andere landen is er in plaats daarvan een toenemend aantal van diegenen die, na een hele tijd samenleven [in zonde] vragen voor de viering van een huwelijk in de kerk. Eenvoudig samenleven wordt vaak gekozen door de algemene mentaliteit tegengesteld aan de instituties en vaste engagementen, maar ook omdat er verwachting is van financiële zekerheid (job en vast loon). In andere landen, worden het samenwonen talrijker, niet enkel door de verwerping van de waarden van familie en huwelijk, maar ook door het feit dat huwelijk wordt gezien als een luxe voor mensen in bijzondere sociale omstandigheden, zodat materiële onzekerheid mensen dwingt om samen te leven zonder huwelijk. [dit is geen excuus] Al deze situaties moeten geadresseerd worden op een constructieve manier, waarbij getracht wordt om ze te transformeren in gelegenheden voor een weg naar bekering tot de volheid van het huwelijk en de familie in het licht van het evangelie.

71. De keuze van burgerlijk huwelijk of, in sommige gevallen, simpelweg samenleven, is veelal niet gemotiveerd door vooroordeel of verzet tegen een sacramentele vereniging, maar door culturele situaties of culturele groepen. In vele gevallen is de beslissing om samen te leven een teken van een relatie die eigenlijk wil bewegen richting het vooruitzicht van stabiliteit. Deze wil, die zich vertaalt in een blijvende vereniging, betrouwbaar en open tot nieuw leven, kan gezien worden als een toewijding waarin men de basis kan leggen voor een pad naar het sacrament van het huwelijk dat ontdekt wordt als Gods plan voor het leven van het koppel. [er wordt geen woord gezegd over dat samenleven zonder huwelijk in zonde leven is, noch over de noodzaak van bekering of boetedoening] Het pad van de groei, die kan leiden tot een sacramenteel huwelijk, zal aangemoedigd worden door de erkenning van de onderscheidende kenmerken van milde en blijvende liefde: het verlangen voor het goede te doen voor anderen vóór hun eigen goed; de ervaring van vergeving ontvangen en geven; het verlangen om een familie te stichten die niet in zichzelf gesloten is, maar die open staat voor het goed van de kerkelijke gemeenschap en de hele samenleving. Langs deze weg, zouden deze tekenen van liefde, die gepast antwoorden aan de weerspiegeling van God, geldig moeten gemaakt worden in een authentiek verbindingsproject.

75. Bijzondere moeilijkheden worden gesteld door situaties die de toegang tot het doopsel bemoeilijken, van mensen die in een complexe huwelijkssituatie leven. Dit zijn mensen die een stabiele huwelijksband hebben bewerkstelligd, op een moment dat ten minste één van hen nog het christelijk geloof niet had. De bisschoppen worden gevraagd om in deze gevallen een pastorale onderscheiding uit te oefenen, evenredig met hun spiritueel goed.

Onderscheiding en Integratie

84. De gedoopten die gescheiden en burgerlijk hertrouwd zijn, moeten meer geïntegreerd worden in de christelijke gemeenschap op de meest verschillende manieren, waarbij elke mogelijkheid tot schandaal wordt vermeden [dit is zo goed als onmogelijk]. De logica van integratie is de sleutel tot hun pastorale vergezelling, zodat ze zich kunnen bewust worden dat ze niet enkel behoren tot het Lichaam van Christus, dat de Kerk is, maar dat ze een vreugdevolle en vruchtbare ervaring mogen hebben [!]Ze zijn gedoopt, ze zijn broeders en zusters, de H. Geest stort in hen gaven en charisma’s voor het goed van allen [de H. Geest kan niet werkzaam zijn in mensen die leven in staat van doodzonde]. Hun deelname kan geuit worden in verschillende kerkelijke diensten: het is daarom noodzakelijk om te onderscheiden welke van de verschillende vormen van uitsluiting die tegenwoordig bestaan op liturgisch, educatief, pastoraal en institutioneel vlak, kunnen weggelaten worden. [hier wordt op een verdoken manier de H. Communie voor hen aanbevolen] Ze zouden zich niet enkel niet geëxcommuniceerd moeten voelen, maar ze zouden moeten leven en groeien als levende leden van de Kerk, en haar aanvoelen als een moeder dat hen altijd verwelkomt, voor hen zorgt met affectie en hen aanmoedigt op het pad van het leven en het Evangelie. Deze integratie is noodzakelijk voor de christelijke zorg en educatie van hun kinderen, wat als het belangrijkste moet gezien worden. Voor de christelijke gemeenschap is het zorgen voor deze personen niet een verzwakken van hun eigen geloof en een getuigenis betreffende de onverbreekbaarheid van het huwelijk: veeleer, de Kerk uit precies in deze zorg haar liefdadigheid.

85. De H. Johannes Paulus II bood een allesomvattende criterium aan, dat de basis blijft voor het inschatten van deze situaties: “Priesters moeten weten dat, voor het goed van de waarheid, ze verplicht zijn om de situaties zorgvuldig te onderscheiden. Er is in principe een verschil tussen diegenen die werkelijk getracht hebben hun eerste huwelijk te redden en die onrechtvaardig in de steek gelaten werden, en diegenen die door hun eigen zware fout een canoniek geldig huwelijk kapot gemaakt hebben. Finaal zijn er diegenen die in een tweede vereniging gestapt zijn voor het goed van de opgroei van hun kinderen, en die soms subjectief in hun geweten zeker zijn dat hun vorige en onherstelbaar gebroken huwelijk nooit geldig geweest is.” (FC,84)  [de rest van de tekst, waar de H. Communie aan deze mensen expliciet wordt verboden, werd hier weggelaten]. Het is daarom een plicht van de priesters om de geïnteresseerde partijen te vergezellen op het pad van onderscheiding volgens de leer van de Kerk en de oriëntaties van de bisschop. In dit proces, is het nuttig om een onderzoek van het geweten in te stellen, door momenten van reflectie en bekeringHertrouwde gescheidenen zouden zichzelf moeten afvragen hoe ze zich hebben gedragen toen hun huwelijk in een crisis ging; als er pogingen tot verzoening waren; wat de situatie is van de verlaten partner; welke gevolgen de nieuwe relatie heeft op de rest van de familie en in de gemeenschap van de gelovigen; welk voorbeeld het geeft voor jonge mensen die zich voorbereiden op het huwelijk. Een grondige reflectie kan het vertrouwen in de barmhartigheid van God, die aan niemand wordt ontzegd, kracht bijzetten.[barmhartigheid kan men pas ondervinden nadat men zich heeft bekeerd en de zondige levensstaat de rug heeft toegekeerd, dit wil dus zeggen dat het koppel hertrouwde gescheidenen moet uiteengaan]

Additioneel kan het niet ontkend worden dat in sommige omstandigheden “de toerekenbaarheid en de verantwoordelijkheid van een daad kan verminderd of nietig verklaard worden (CIC 1735), vanwege verschillende voorwaarden. Als gevolg zou het oordeel over een objectieve situatie moeten leiden tot het oordeel op een subjectieve toerekenbaarheid” (Pauselijke raad voor Wettelijke teksten, Verklaring van 24 juni 2000). In bepaalde omstandigheden vinden de personen grote moeilijkheid met het handelen op een andere manier. Daarom, terwijl we de algemene regel voorhouden, is het belangrijk om te erkennen dat de verantwoordelijkheid betreffende specifieke daden of beslissingen niet hetzelfde is in elke situatie. Pastorale onderscheiding, terwijl men het goed gevormd geweten van personen in acht neemt, zou rekening moeten houden met deze situaties. [een vage en verdoken manier om bepaalde praktijken te gaan vergoelijken] Ook het gevolg van de bewerkstelligde daden zijn niet noodzakelijk hetzelfde in elke situatie.

86. Het pad van het vergezellen en van onderscheiding richt deze gelovigen om bewust te worden van hun situatie vóór God. De conversatie met de priester, in een intern forum, valt samen met de vorming van een correct oordeel over wat de mogelijkheid belet voor vollere deelname in het leven van de Kerk en over de stappen die in het voordeel kunnen zijn en die het kunnen laten groeien. Als men overweegt dat in de zelfde wet er geen geleidelijkheid is (cf FC, 34), mag deze onderscheiding nooit de vereisten van de waarheid en de liefdadigheid van het evangelie, dat door de Kerk voorgesteld wordt, veronachtzamen. Om dit te laten gebeuren moeten de noodzakelijke voorwaarden van nederigheid, terughoudendheid, liefde voor de Kerk en haar leer, in de diepe zoektocht naar de wil van God en naar het verlangen om een volmaakter antwoord te vinden, moet gegarandeerd worden. [idem, vaag en onduidelijk]

Dit is exact wat de Farizeeën deden in Jezus’ tijd. Ze zochten allerlei omwegen om toch maar de echtscheiding en het hertrouwen van gescheiden personen te kunnen vergoelijken. Paus Franciscus gebruikt steeds het woord ‘farizeeën’ om de trouwe en conservatieve leden van de Kerk te slaan, en gebruikt het woord ‘barmhartigheid’ om “legale uitzonderingen” en bepaalde regels goed te keuren, waarbij het Sacrament van het huwelijk wordt verzwakt, de zonde wordt vergoelijkt en de heiligschennissen zullen toenemen.

Bron: http://rorate-caeli.blogspot.com/2015/10/the-triumph-of-ambiguity-and-pharisaism.html  ,  VP.com


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: