Pastoor Penne en 100 jaar Titanic

Volgend jaar is het honderd jaar geleden   dat de Titanic verging. Mede door de film van enkele jaren geleden is het een   verhaal wat veel mensen kennen. Enkele weken geleden ben ik naar de   voorstelling geweest van het boek “Titanic, het verhaal van de Belgen en de   Nederlanders” van Dirk Musschoot. http://www.lannoo.be/content/lannoo/wbnl/listview/1/index.jsp?titelcode=27149&fondsid=0

Ik kreeg een persoonlijke uitnodiging van de auteur en het verhaal   interesseerde me ook omdat er ook een man, geboortig van mijn thuisdorp   Nederhasselt, op de Titanic was en de ramp overleefde.Twee dingen uit dat Titanic-verhaal wil   ik er even uitplukken. Wie de weg rijdt van Geraardsbergen naar Aalst ziet op   de grens van Aspelare en Nederhasselt een groot kruis staan. In de buurt van   dat kruis is ook een bushalte en men noemt die halte “Titanic”. http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=UO3H3RG4

Dat kruis werd er in 1912 geplaatst door de vrouw van Theodoor De Mulder.   Toen ze vernam dat haar man de grote ramp had overleefd richtte ze uit   dankbaarheid voor zijn redding in de tuin bij het huis een manshoog houten   kruisbeeld op met daarop het opschrift “Red ons Heer, want wij vergaan”. Die   zin zou jaren later ook op het bidprentje van Theodoor staan wanneer hij in   1954 plots overleed. “Red ons Heer, want wij vergaan”, is niet zomaar een   vrome gedachte. Het is een zin die we vinden in het achtste hoofdstuk van het   Matteüsevangelie. Jezus voer met zijn leerlingen van de ene oever naar de   andere. Hij lag in de boot te slapen. Plots begon het meer enorm te kolken   zodat de boot bijna door de golven werd verzwolgen. De leerlingen schudden   Jezus wakker en zeggen: “Red ons Heer, want wij vergaan”. De Heer zal de   storm bedaren en met dat wonder laten zien dat Hij de Zoon van God is. Ik heb   dat evangelie al enkele keren gebruikt bij uitvaarten van verongelukte en   jonggestorven mensen. In de grote stormen van het leven, in die momenten dat   wij soms denken dat de Heer slaapt mogen we toch weten dat Hij er is en ons   nooit ten onder zal laten gaan. Ook niet wanneer de dood ons overkomt, ook   dan gaan we nooit helemaal ten onder. Dat kruis langs die drukke weg daar in   Aspelare mag de vele voorbijgangers dat in herinnering brengen.

Een lied wat veel mensen onmiddellijk aan de Titanic   laat denken is het “Nearer my God to Thee”, “Nader, mijn God, bij U”. http://www.youtube.com/watch?v=O0Z5zebyVrI&feature=related   Het staat vast dat de muzikanten de opdracht kregen te blijven   spelen en muziek te spelen die de passagiers kon kalmeren, geruststellen. Het   lijkt ook vast te staan dat een groep muzikanten tot het laatste moment op   het dek is blijven spelen. Nog voor de eerste overlevenden van de ramp in New   York aan wal gingen, stond het al in de kranten dat de laatste melodie die de   muzikanten hadden gespeeld, de hymne “Nearer my God to Thee” was. In een van   mijn vorige parochies zong men het “Nader, mijn God, bij U” in de   uitvaartmis.
http://www.youtube.com/watch?v=MFrFlNoFpM0   Een lied met een mooie verwijzing dat wanneer alles eens zal vergaan, wanneer   ons lichaam het eens zal begeven, wij bij God zullen mogen thuiskomen: bij   het naderen van Uw Troon ben ik eeuwig Uw zoon, Uw kind en U nabij. Net als   die Titanic bijna 100 jaar geleden zonk, zal ook onze levensboot eens zinken.   We mogen in elk moment weten dat Hij er is voor ons zal zijn.

door pastoor A. Penne

bron; www.priesterpenne.be

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: