De stille revolutie tussen Pasen en Pinksteren

Stille Revolutie

Door Mark Van de Voorde

Tussen Pasen en Pinksteren is een stille tijd. Ogenschijnlijk althans: wat gebeurt, is aan het oog onttrokken. Niemand heeft er weet van, tenzij de betrokkenen zelf. De leerlingen zijn naar huis gegaan, komen af en toe nog samen, maar zijn maatschappelijk niet meer zichtbaar. De wereld is met andere dingen bezig dan met de dood en de verrijzenis van Jezus.

Tussen Pasen en Pinksteren is echter niet zonder meer een stille tijd, het is ook de tijd van de stille revolutie. De stille revolutie die tussen Pasen en Pinksteren plaatsgrijpt, is de revolutie van de religieuze en mystieke ervaringen in de donkere nacht van de ziel: wanneer de leerlingen gevangen zitten in de netten van angst, twijfel en ongeloof. Zo’n revolutie kan niet worden neergeslagen, want ze toont zich niet aan de oppervlakte. Toch heeft ze gevolgen, voor lange tijd. Het zou wel eens kunnen dat wij ook zo’n tijd van stille revolutie meemaken, de revolutie van de mentale herbewapening van de Kerk.

De Bijbel is ter zake interessant. Tussen Pasen en Pinksteren grijpen bij de leerlingen van de geëxecuteerde rabbi Jezus de Christus uit Nazareth ervaringen plaats die hun hele denken en doen omver zullen gooien. We mogen ervan horen in de lezingen van de “tussentijd”: Emmaüs, de apostelen, Thomas, de visvangst bij het meer van Tiberias. Daarmee eindigt het niet. Johannes schrijft: “Er zijn nog veel andere dingen die Jezus gedaan heeft. Maar als ze een voor een beschreven werden, dan zou naar mijn mening zelfs de hele wereld te klein zijn voor de boeken die men dan zou moeten schrijven.”

Je kunt zeggen dat ook de hedendaagse Kerk zich bevindt tussen Pasen en Pinksteren. Niet alleen volgens de liturgische kalender, maar ook qua mentaliteit. Ze heeft zich, na al die vreselijke misstappen van haar kant en valse getuigenissen van de andere kant, teruggetrokken uit het publieke leven en is niet opvallend zichtbaar in het maatschappelijke landschap. Integendeel, de Kerk lijdt aan pleinvrees. Ze is binnenkamers geworden, knusjes getroebleerd, zoals de leerlingen die eerste dagen. De Kerk is zo met zichzelf bezig, dat ze vergeet bezig te zijn met wat de wereld beroert: geluk, hoop, liefde, rechtvaardigheid én geloof. Als de Kerk zich terugtrekt, laat ze de wereld goddeloos worden.

Toch broedt in deze beloken tijd heel wat. In het verborgene. Het zou wel eens de belangrijkste tijd kunnen zijn voor de toekomst. Het was in zo’n dagen waarin het leven slingert tussen vrees en hoop, twijfel en vertrouwen, ongeloof en geloof, dat de leerlingen hun diepste ervaring van Gods aanwezigheid kenden, maar ook hun zending begrepen: “Gaat uit over de wereld.” Opvallend was dat al die herkenningen plaatsgrepen, wanneer de leerlingen bijeenwaren. Thomas zag pas, toen hij zich aansloot bij de andere apostelen. Ook wij komen pas tot geloof, wanneer we anderen in geloof en twijfel ontmoeten.

Je moet opstaan en doorgaan. Dat was het wat die leerlingen van Emmaüs deden: ze keerden naar de wereld terug. Met Pinksteren legden de leerlingen getuigenis af. Het wordt ook stilaan tijd dat wij opstaan en naar de wereld terugkeren. De wereld wacht op ons.

Vgl bron: http://www.rorate.com/nieuws/nws.php?id=66402

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: