14 november 2017

Ein “letzter Appell” von Kardinal Burke an Franziskus

Kardinal Burke und Kardinal Brandmüller: Es ist dringend notwendig, daß der Papst in Ausübung seines vom Herrn empfangenen Amtes seine Brüder im Glauben stärkt und der Verwirrung um Amoris laetitia ein Ende setzt.

(Rom) Kardinal Raymond Burke, einer der Unterzeichner der Dubia zum umstrittenen nachsynodalen Schreiben Amoris laetitia richtet einen neuen Appell an Papst Franziskus. Edward Pentin vom National Catholic Register führte ein Interview mit dem namhaften Kardinal.

Pentin: Eminenz, heute vor einem Jahr haben Sie mit Kardinal Walter Brandmüller und den beiden, jüngst verstorbenen Kardinälen Joachim Meisner und Carlo Caffarra die Dubia veröffentlicht. Wie ist der Stand der Dinge?

Kardinal Burke: Ein Jahr nach der Veröffentlichung der Dubia zu Amoris laetitia, die keinerlei Antwort vom Heiligen Vater erfahren haben, stellen wir fest, daß die Verwirrung in der Interpretation des apostolischen Schreibens immer größer wird. Aus diesem Grund ist auch unsere Sorge zur Lage der Kirche und ihrer Mission in der Welt um so größer. Ich bin ständig in regelmäßigem Kontakt mit Kardinal Walter Brandmüller, was diese schwerwiegenden Probleme betrifft. Wir beide sind auf das engste mit den beiden verstorbenen Kardinälen Joachim Meisner und Carlo Caffarra verbunden, die uns in den vergangenen Monaten verlassen haben. Aus diesem Grund mache ich noch einmal auf die Schwere der Situation aufmerksam, die sich weiter verschlechtert.

Pentin: Es wurde viel über die Gefahren der zweideutigen Natur des Achten Kapitels von Amoris laetitia gesprochen, indem betont wurde, daß es für viele Interpretationen offen ist. Warum ist es so wichtig, Klarheit zu schaffen?

Kardinal Burke: Die Klarheit der Lehre bedeutet keine Starrheit, die das Volk daran hindert, den Weg des Evangeliums zu gehen, sondern das Gegenteil: Die Klarheit schenkt das nötige Licht, um die Familien auf den Weg der Jüngerschaft Christi zu führen. Es ist die Finsternis, die uns daran hindert, den Weg zu sehen und die die Evangelisierung durch die Kirche behindert, wie Christus es sagte: „Es kommt die Nacht, in der niemand mehr etwas tun kann“ (Joh 9,4).

Wo Klarheit fehlt, kann nicht das Lehramt sprechen

Pentin: Können Sie die aktuelle Lage im Licht der Dubia etwas näher erklären?

Kardinal Burke: Die gegenwärtige Lage mindert die Bedeutung der Dubia nicht, sondern macht sie noch dringlicher. Es handelt sich nicht, wie jemand behauptet hat, um eine ignorantia affectata, die Zweifel aufwirft, nur weil man eine bestimmte Lehre nicht akzeptieren will. Die Sorge ist vielmehr die, genau zu klären, was der Papst als Nachfolger des Petrus lehren will. Die Fragen entstehen also gerade wegen der Anerkennung des Petrusamtes, das Papst Franziskus durch den Herrn empfangen hat, um seine Brüder im Glauben zu stärken. Das Lehramt ist ein Geschenk Gottes an die Kirche, um Klarheit zu schaffen zu Punkten, die das depositum fidei betreffen. Aussagen, denen es an dieser Klarheit fehlt, können ihrer Natur nach nie qualifizierter Ausdruck des Lehramtes sein.

Pentin: Warum ist es Ihrer Meinung nach so gefährlich, daß es verschiedene Interpretationen zu Amoris laetitia gibt, vor allem was den pastoralen Ansatz für jene betrifft, die in einer irregulären Verbindung leben und besonders die wiederverheirateten Geschiedenen, die nicht enthaltsam leben, aber die heilige Kommunion empfangen?

Kardinal Burke: Es ist offensichtlich, daß einige Anweisungen von Amoris laetitia, die wesentliche Aspekte des Glaubens und der Praxis des christlichen Lebens betreffen, mehrere Interpretationen erfahren haben, die sich voneinander unterscheiden und manchmal untereinander unvereinbar sind. Diese nicht zu bestreitende Tatsache bestätigt, daß diese Anweisungen zweideutig sind und eine Varietät an Lesarten erlauben, von denen viele im Widerspruch mit der katholischen Glaubenslehre sind. Die von uns Kardinälen aufgeworfenen Zweifel betreffen also die Frage, was genau der Heilige Vater lehren will und wie seine Lehre mit dem Depositum fidei im Einklang ist, denn „das Lehramt ist nicht über dem Wort Gottes, sondern dient ihm, indem es nichts lehrt, als was überliefert ist, weil es das Wort Gottes aus göttlichem Auftrag und mit dem Beistand des Heiligen Geistes voll Ehrfurcht hört, heilig bewahrt und treu auslegt und weil es alles, was es als von Gott geoffenbart zu glauben vorlegt, aus diesem einen Schatz des Glaubens schöpft“ (Zweites Vatikanisches Konzil, Dogmatische Konstitution Dei verbum, 10).

Befürworter zweifelhafter Interpretationen widersprechen sich gegenseitig

Pentin: Hat der Papst nicht mit dem Brief an die argentinischen Bischöfe geklärt, welche Position er einnimmt, indem er erklärte, daß es „keine andere Interpretation“ gibt außer die Richtlinien, die diese Bischöfe ausgearbeitet haben; Richtlinien, die sich der Möglichkeit öffnen, daß unverheiratete, aber sexuell intime Paare die Heilige Eucharistie empfangen können?

Kardinal Burke: Im Gegensatz zu dem, was einige sagten, können wir den Brief des Papstes an die Bischöfe der Kirchenprovinz Buenos Aires nicht als angemessene Antwort auf unsere Fragen betrachten, da er geschrieben wurde, kurz bevor der Papst unsere Dubia erhalten hat. Einerseits können diese Richtlinien auf unterschiedliche Weise interpretiert werden, andererseits ist nicht klar, ob dieser Brief ein lehramtlicher Text ist, mit dem der Papst als Nachfolger des Petrus zur Weltkirche sprechen wollte. Schon die Tatsache, daß man von diesem Schreiben nur Kenntnis erhalten hat, weil es in die Medien durchgesickert ist – und erst dann vom Heiligen Stuhl veröffentlicht wurde –, wirft Zweifel an der Absicht des Heiligen Vaters auf, sich an die Weltkirche wenden zu wollen. Zudem erschiene es auch etwas seltsam – und im Widerspruch zum ausdrücklich von Papst Franziskus formulierten Wunsch, daß die konkrete Anwendung von Amoris laetitia den Bischöfen eines jeden Landes obliegt (vgl. AL, 3) –, daß er nun der Weltkirche die konkreten Direktiven einer bestimmten Region aufzwingen wollte. Müßten dann nicht alle Bestimmungen der verschiedenen Bischöfe für ihre Diözesen von Philadelphia bis Malta ungültig sein? Eine Lehre, die nicht ausreichend eindeutig ist, sei es was die Autorität als auch den tatsächlichen Inhalt betrifft, kann nicht die Klarheit des beständigen Lehramtes der Kirche in Zweifel ziehen, das in jedem Fall nomativ bleibt.

Pentin: Besorgt Sie auch, daß einige Bischofskonferenzen es wiederverheirateten Geschiedenen, die more uxorio leben, erlauben, die heilige Kommunion zu empfangen ohne einen festen Vorsatz, ihr Leben zu ändern, und damit der vorherigen päpstlichen Lehre widersprechen, besonders dem Apostolischen Schreiben Familiaris consortio des heiligen Johannes Paul II.?

Kardinal Burke: Ja, die Dubia und die Fragen bleiben offen. Jene, die behaupten, daß die von Familiaris consortio Nr. 84 gelehrte Disziplin geändert sei, widersprechen sich selbst, sobald sie die Gründe und die Konsequenzen erklären müssen. Einige gehen soweit, zu behaupten, daß die Geschiedenen in einer neuen Verbindung, die weiterhin more uxorio leben, sich nicht im objektiven Stand der schweren Sünde befinden (indem sie AL, 303 zitieren); andere leugnen diese Interpretation (indem sie AL, 305 zitieren), überlassen es aber ganz dem Urteil des Gewissens, die Kriterien für den Zugang zu den Sakramenten zu bestimmen. Es scheint das Ziel vieler Interpreten, auf die eine oder andere Weise zu einer Änderung der Disziplin zu gelangen, während die Gründe, die sie zu diesem Zweck geltend machen, keine Rolle spielen. Sie scheinen sich auch nicht darum zu sorgen, daß sie dadurch wesentliche Bereiche des Depositum fidei gefährden.

Prozeß, der wesentliche Teile der Tradition umstürzen will

Pentin: Was ist der greifbare Effekt dieses Interpretationsgewirrs?

Kardinal Burke: Diese hermeneutische Verwirrung hat ein trauriges Resultat hervorgebracht. Die Zweideutigkeit zu einem konkreten Punktes der pastorale Sorge um die Familie hat dazu geführt, daß einige einen Paradigmenwechsel der gesamten Moralpraxis der Kirche fordern, deren Grundlagen vom heiligen Johannes Paul II. mit großer Autorität in seiner Enzyklika Veritatis splendor gelehrt wurden.

In der Tat wurde ein Prozeß in Gang gesetzt, der einige wesentliche Teile der Tradition umstürzen will. Was die christliche Moral betrifft, behaupten einige, daß die absoluten Moralnormen relativiert werden müßten, und daß zu Fragen der Moral das subjektive und selbstbezogene Gewissen den – letztlich zweifelhaften – Vorrang haben müßte. Worum es geht, ist daher keineswegs zweitrangig gegenüber dem „kerygma“, also der grundlegenden Botschaft des Evangeliums. Wir sprechen von der Möglichkeit, ob die Begegnung mit Christus, durch die Gnade Gottes, dem Weg des christlichen Lebens eine Form geben kann, sodaß es in Einklang mit dem weisen Plan des Schöpfers ist. Um die Tragweite dieser Veränderungen zu erfassen, genügt es, daran zu denken, was geschehen würde, wenn dieses Denken auf andere Fälle angewandt würde, zum Beispiel einem Arzt, der Abtreibungen durchführt, einem Politiker, der Teil eines Korruptionsringes ist, oder einer leidenden Person, die dafür entscheidet, aktive Sterbehilfe zu beantragen…

Sogar regula fidei gefährdet

Pentin: Einige haben gesagt, daß die zersetzendste Wirkung von allen – neben dem Angriff auf die Morallehre der Kirche – ein Angriff auf die Sakramente sei. Ist dem so?

Kardinal Burke: Abgesehen von der Moraldebatte zerbröselt in der Kirche das Verständnis für die sakramentale Praxis immer mehr, besonders was das Bußsakrament und das Altarsakrament betrifft. Das entscheidende Kriterium für die Zulassung zu den Sakramenten war immer die Übereinstimmung der Lebensweise eines Menschen mit der Lehre Jesu. Wenn das entscheidende Kriterium aber der Mangel an subjektiver Schulhaftigkeit der Person würde – wie einige Interpreten von Amoris laetitia behaupten –, würde das nicht die Natur der Sakramente ändern? Die Sakramente sind weder private Begegnungen mit Gott noch Instrumente der sozialen Integration in eine Gemeinschaft. Sie sind vielmehr lebendige und wirksame Zeichen unserer Einbindung in den Leib Christi, Seine Kirche, in dem und durch den die Kirche öffentlich den Glauben bekennt und umsetzt. Die verminderte Schuldhaftigkeit einer Person oder das Fehlen von Schuldhaftigkeit zum entscheidenden Kriterium für die Zulassung zu den Sakramenten zu machen, würde sogar die regula fidei in Frage stellen, die die Sakramente proklamieren und nicht nur mit Worten, sondern auch mit sichtbaren Gesten umsetzen. Wie könnte die Kirche weiterhin ein universales Heilssakrament sein, wenn die Bedeutung der Sakramente ihres Inhalts entleert würden?

Ein letzter Appell

Pentin: Obwohl Sie und viele andere, darunter mehr als 250 Akademiker und Priester, die eine Correctio filialis veröffentlich haben, bereits ernste Zweifel an den Wirkungen dieser Passagen von Amoris laetitia geäußert, aber bisher keine Antwort vom Heiligen Vater erhalten haben: Wollen Sie einen letzten Appell an ihn richten?

Kardinal Burke: Ja, wegen dieser schwerwiegenden Gründe wende ich mich ein Jahr nach der Veröffentlichung der Dubia erneut an den Heiligen Vater und die ganze Kirche und unterstreiche, wie dringend es ist, daß der Papst in der Ausübung seines vom Herrn empfangenen Amtes seine Brüder im Glauben stärkt, durch eine klare Bekundung der Lehre über die christliche Moral und der Bedeutung der sakramentalen Praxis der Kirche.

Übersetzung: Giuseppe Nardi

Bild: NCR/NBQ/MiL (Screenshots)

>>  https://www.katholisches.info/2017/11/ein-letzter-appell-von-kardinal-burke-an-franziskus/?pk_campaign=feed&pk_kwd=ein-letzter-appell-von-kardinal-burke-an-franziskus

Advertenties
10 november 2017

De “Lutherse Hervorming” van paus Franciscus door Roberto de Mattei

postzegel20luther

De Lutherpostzegel van de Vaticaanse staatspost. Maria en Johannes onder het kruis zijn vervangen door Luther en Melanchton. Bij de 400ste jaardag van de reformatie zagen de jezuïten het nog helemaal anders.


Op 31 oktober 2016 opende paus Franciscus het Lutherjaar doordat hij in de kathedraal van het Zweedse Lund de vertegenwoordigers van het wereldlutheranisme trof. Sindsdien volgden in de Kerk ad abundantiam “oecumenische” bijeenkomsten en vieringen. Precies een jaar later werd de “Lutherse Hervorming” door een symbolische handeling bezegeld waarvan de symbolische betekenis maar door weinig mensen gezien werd: de Vaticaanse Post gaf een postzegel uit waarmee de stichting gevierd wordt van het protestantisme dat zijn aanvang nam op 31 oktober 1517 met het vermeende plakaat met stellingen op de deur van de slotkerk van Wittenberg. “500 jaar protestantse hervorming” kan men op de postzegel lezen die op 31 oktober door het Bureau voor Filatelie van het Vaticaan gepresenteerd werd. In het officiële communiqué van het Vaticaanse bureau staat:

“De postzegel toon op de voorgrond de gekruisigde Christus voor een gouden en tijdloze achtergrond met de stad Wittenberg. In boetehouding, knielend links en rechts van het kruis, houdt Luther een opengeslagen bijbel in zijn handen, bron en doel van zijn leer, terwijl Philip Melanchton, theoloog en vriend van Maarten Luther, een van de belangrijkste figuren van de reformatie de Augsburgse Belijdenis, de Confessio Augustana, in de hand houdt, de eerste officiële uiteenzetting van de grondbeginselen van het protestantisme, die door hem werd samengesteld.”

De vervanging van de Moeder Gods en de heilige Johannes aan de voet van het kruis door de beide aartsketters Luther en Melanchton is een godslasterlijke belediging, die tot nog toe door geen kardinaal of bisschop openlijk veroordeeld is. De betekenis van deze afbeelding wordt door de gemeenschappelijke verklaring van de Lutherse Wereldbond en de Pauselijke Raad ter bevordering van de eenheid van de christenen verklaard. Deze werd op dezelfde dag als de postzegel gepubliceerd. De verklaring schildert de positieve balans van de dialoog tussen katholieken en lutheranen, bekrachtigt “een nieuwe visie op de gebeurtenissen van de 16de eeuw”, die “tot onze scheiding leidden”, en bevestigt de “diepe dankbaarheid voor de spirituele en theologische gaven die de reformatie ons gegeven heeft”.

Alsof dat nog niet genoeg was, vierde tegelijkertijd La Civiltà Cattolica, de “officieuze” stem van paus Franciscus, Luther met een artikel van P. Giancarlo Pani SJ (“Maarten Luther, 500 jaar later”). Pater Pani is dezelfde die in 2014 beweerde dat concilievaders van Trente volgens het algemene gebruik van de schismatieke Griekse Kerk scheiding en een tweede huwelijk bij echtbreuk zouden hebben toegestaan. Nu beweert hij dat Maarten Luther nooit een ketter is geweest maar een echte hervormer. Zo schrijft hij:

“De stellingen van Wittenberg zijn noch een provocatie, noch een rebellie tegen het gezag, maar een voorstel tot vernieuwing van de verkondiging van het evangelie met de oprechte wens tot “hervorming” van de Kerk”. …. Ondanks de aanspraak “ofwel van de Roomse Kerk ofwel van Luther dat zij de waarheid in zijn geheel belichamen en er de verkondiger van zijn”, kan niet de rol ontkend worden die Luther als geloofsgetuige gespeeld heeft. Hij is ‘de reformator’: hij was in staat een hervormingsproces te beginnen waarvan ook de katholieke Kerk nut heeft gehad.”

Als dat zo is, dan is Luther ten onrechte door de Kerk vervolgd en 500 jaar lang verguisd. Daarom is het uur van zijn rehabilitatie gekomen. Om hem te rehabiliteren, kan men er zich niet toe beperken zijn profetisch werken te laten zien maar moet het zover komen dat de Kerk zijn “hervormingen” begroet en in daden omzet. Het postsynodale schrijven Amoris Laetitia is een beslissende stap op deze weg. De auteurs van de Correctio filialis hebben geenszins ongelijk als zij wijzen op “een gelijkenis tussen de ideeën van Luther over de wet, de rechtvaardiging en het huwelijk en de dingen die door uwe Heiligheid in Amoris Laetitia en elders geleerd worden en die uw voorkeur genieten”.

Ter herinnering: paus Bergoglio is net als pater Pani lid van het Gezelschap van Jezus, waarvan de stichter de heilige Igantius van Loyola was, een leermeester van het geloof, die de goddelijke voorzienigheid in de 16de eeuw tegen het Lutheranisme deed opstaan. In Duitsland streden apostelen als de heilige Petrus Canisius en de zalige Petrus Faber om iedere meter tegen de ketters. Op het terrein van de antiprotestantse reactie was de heilige Robertus Bellarminus de grootste, eveneens een jezuïet.

De stichting van de Civiltà Cattolica vond plaats, onder aanmoediging van paus Pius IX, in 1859 en zij speelde lange tijd de rol van een echt bolwerk tegen de dwalingen van de tijd. Al in de eerste uitgave van 6 april 1850 wijdde zij een uitvoerige uiteenzetting (anoniem, maar van pater Matteo Liberatore) aan het politiek rationalisme van de Italiaanse revolutie. Daarin werd het portestantisme als oorzaak gezien voor alle moderne dwalingen. Deze stelling werd onder anderen door twee bekende jezuïetentheologen ontwikkeld: pater Giovanni Perrone (“Het protestantisme als geloofsregel”, La Civiltà Cattolica, Rome 1853, 2de band) en pater Hartman Grisar (“Luther”, Uitgeverij Herder, Freiburg in Breisgau 1911/1912, 3de band). Een bijzondere betekenis heeft de herdenking van Luther in oktober 1917 door het Romeinse jezuïetentijdschrift naar aanleiding van de 400ste jaardag van de stellingen in Wittenberg (“Luther en het lutheranisme”, La Civiltà Cattolica, IV (1917), blz. 207-233; 421-430). De auteur schrijft:

“Het wezen van de geest van Luther, dus van het lutheranisme, is de rebellie in de volle betekenis en de volle kracht van het woord. De rebellie die in Luther concreet vorm aannam, was dienovereenkomstig complex en principieel, ingewikkeld en diepgaand. Zij gedroeg zich gewelddadig, onbeheerst, triviaal, obsceen en duivels en ze was het ook. Tenslotte was zij berekenend afgestemd op de betreffende omstandigheden en zij had opportunistische en op belangen gebaseerde doelen, die afgewogen maar met grote vasthoudendheid werden nagejaagd”. (blz. 208)

Luther, aldus La Civiltà Cattolica “begon de onwaardige parodie waarmee de rebelse monnik aan God de ideeën, lastertaal en laaghartigheid van zijn perverse geest toeschreef: hij verguisde in naam Christus op ongehoorde wijze de paus, hij vervloekte in de naam van Christus de keizer, hij vloekte in de naam van Christus tegen de Kerk, de bisschoppen, de monniken met regelrechte duivelse heftigheid; hij hing in de naam van Christus zijn habijt aan de boom van Judas en in naam van Christus ging hij een verbintenis aan met een onheilige vrouw”(blz. 209)

“Onder het erg gemakkelijk voorwendsel de Schrift te volgen zoals het voorwendsel dat alleen de Schrift het Woord Gods bevat, voerde hij een oorlog tegen de scholastieke theologie, de Traditie, het kerkelijk recht, alle instituties van de Kerk en de Concilies. Al deze verheven en eerbiedwaardige zaken verving Maarten Luther, de meinedige monnik en de zichzelf onschadelijk vindende doctor, door zichzelf en zijn eigen autoriteit! De pausen, de kerkleraren, de heilige vaders hadden geen betekenis meer: meer dan al het andere gold het woord van Maarten Luther!” (blz. 212)

De Lutherse rechtvaardigingsleer tenslotte “is uit de fantasie van Luther ontsproten, niet uit het evangelie en niet uit een ander woord dat door God aan de auteurs van het nieuwe testament geopenbaard is. Volgens ons heeft elke nieuwigheid van Luther haar oorsprong, haar wellustige prikkel en haar ontwikkeling in een vervalsing van de heilige Schrift of in een formele leugen”(blz. 214).

Pani zal niet kunnen bestrijden dat zijn oordeel over Luther alles op zijn kop zet, wat zijn medebroeders honderd jaar geleden in hetzelfde tijdschrift over Luther geschreven hebben. In 1917 werd hij als afvallige, rebel en vuilspuiter veroordeeld. Nu wordt hij als hervormer, profeet en heilige gevierd. Geen enkele Hegeliaanse dialectiek is in staat een dergelijke tegenspraak tussen het oordeel van toen en het oordeel van nu met elkaar in overeenstemming te brengen. Ofwel was Luther een ketter, die enkele fundamentele dogma’s van het christendom loochende ofwel was hij een “geloofsgetuige” die een kerkhervorming begon die door het Tweede Vaticaans Concilie en door paus Franciscus wordt voltooid.
In één woord: iedere katholiek wordt opgeroepen te kiezen: tussen paus Franciscus en de jezuïeten van nu of de jezuïeten van gisteren en de pausen van alle tijden. Het is een tijd om te kiezen, en juist de meditatie van de heilige Ignatius over de twee banieren (Geestelijke Oefeningen, nr. 137) helpt ons die keuze in deze moeilijke tijden te maken.

Vertaling C. Mennen pr

10 november 2017

Video: Maarten ’t Hart over het boek ‘Luther’ door Lyndal Roper

10 november 2017

Experimenteren met de “oecumenische mis”

Restkerk: “(..) zelfs indien de officiële tekst van de “oecumenische mis” nog niet werd gepubliceerd, begint het op een manier vanuit de “basis”, beginnend met deze ervaring, dan het aanvaarden, het formaliseren en het opleggen. Denk hoe het werd gedaan voor de communie voor hertrouwde gescheidenen in Amoris Laetitia…  En eenieder die zich zal durven uitspreken hierover zal gemarginaliseerd, afgedankt en het zwijgen opgelegd worden. 

Merk op dat deze episode niet mag onderschat worden. Het feit dat op een paar stappen van de St-Pietersbasiliek de aanleiding ontstaat tot de ervaring van een “oecumenische mis” of “intercommunie”, na al de verschillende recente Gemeenschappelijke Verklaringen, is zeer betekenisvol. Dit is het officiële begin van de Apostasie. Hij die oren heeft, hore. En hij die kerkelijke autoriteit heeft om zijn stem te verheffen, doe het nu. Nu of nooit.

Andrea Grillo ontkende de bewering van Marco Tosatti dat hij zou deel uitmaken van een geheime commissie die werkt aan een oecumenische mis. Insiders zeggen dat er wel degelijk wordt gewerkt aan zoiets, maar dat ze het zo niet noemen. Noem het een “werkgroep”, een “onderzoeksgroep”… maar het bestaat. Waarom zou Tosatti, een gerespecteerd Vaticaan-journalist, zijn geloofwaardigheid op het spel zetten door een flagrante leugen te verspreiden?

Het feit dat Grillo op modernistische wijze denkt over de Eucharistie kon men opmerken in een recent artikel van hem. Op de site “Munera” schreef Andrea Grillo op 2 november 2017 betreffende de H. Mis en de consecratie:

Doctrinaire en rituele paradoxen

Transsubstantiatie bewerkt daarom een onvermijdbare reductie van de rituele voorspraak van de aanwezigheid van de Heer door het hart van de ritus enkel te concentreren op de “conceptie van materie op materie”. De bellen die op dat ogenblik rinkelen zijn het getuigenis van het verwrongen effect die de grote theorie op de traditie heeft teweeggebracht. Begrijp dat de Eucharistische ritus “aanwezigheid” ervaart in het hele ritueel c.q. in het bijeenkomen, in de introïtus, in de liturgie van het woord, in de geloofsbelijdenis, in het bidden voor allen, in het aanbieden van de gaven, in het plechtig Eucharistisch anafoor, in de ritussen van de communie en in de slotritussen – en dit vereist een rijkere en meer uitgesproken benadering dan de formele relatie tussen substantie en gebeurtenis. Het centrum van de Eucharistie is niet “een consecratie van brood en wijn”, maar luisteren naar het woord en het anaforisch gebed dat komt tot de ritus van communie. Dit wijde begrip van de Eucharistie heeft een wijdere “theorie van de aanwezigheid” nodig, we zouden kunnen zeggen dat “transsubstantiatie” enkel de “consecratie” kan zien, en op een manier het theologisch product is van deze gezichtshoek. Terwijl een wijder perspectief van de ervaring van de aanwezigheid van de Heer in staat moet zijn om een meer uitgesproken, rijkere en meer dynamische theorie te produceren.

Mensen die zo denken, zullen niet achteruit deinzen om de consecratiewoorden te veranderen, vermits de Heer toch aanwezig is in alle ritussen van de Mis. De consecratie is in hun ogen niet specialer dan de geloofsbelijdenis of de eerste lezing.”

Lees hier verder

Update:

  • Geudens.wordpress.com: “Italian Liturgist Alleged to be Working on Ecumenical Mass: “Transubstantiation is Not a Dogma”

 

10 november 2017

De H. Mis: een Offer

Blogberichten ter ondersteuning van de website LKZ NL

Prof. Mag. Dr. J.P.M. van der Ploeg O.P.
Uit: Katholiek Maandblad – 3e JAARGANG – No. 1 – JANUARI 1991

De leer van de Kerk, dat de H. Mis een offer is, is in delen van de Kerk [Nederland hoort daarbij] aan het verdwijnen. Sprak men vroeger altijd over het “(Heilig) Misoffer”, nu komt deze uitdrukking in ons land nog maar sporadisch voor en is zij vervangen door “Eucharistie”. Men spreekt zelfs van “een Eucharistie” als men daarmee bedoelt wat vroeger “een H. Mis” zou zijn genoemd. Het zijn duidelijk niet de gelovigen die de oude aanduiding hebben doen verdwijnen, maar de geestelijkheid, de voorgangers van het Volk Gods. Met “Misoffer” is ook het woord “H.Mis” verdwenen hoewel het in de officiële liturgische boeken van de Kerk nog altijd wordt gebruikt. De in 1969 ingevoerde nieuwe eucharistische liturgie heet Ordo Missae en het woord Offer, nog wel met een hoofdletter…

View original post 3.950 woorden meer

7 november 2017

De kleine ziel en de H. Communie

Blogberichten ter ondersteuning van de website LKZ NL

capilla-del-centro-internacional-de-belgica Kapel in Chèvremont (België)

De kleine ziel en de H. Communie

Het heilig Sacrament van het kostbaar Lichaam en Bloed van onze Heer Jezus Christus, is voedsel voor onze ziel, is drank voor onze ziel. Het heilig Sacrament van zijn kostbaar Lichaam en Bloed als hét voedsel voor de kleine ziel. De kleine verborgen Jezus voor een kleine, verborgen ziel. De kleine verborgen Jezus voor een grote wereld, die zich geeft aan een kleine ziel met een missie en boodschap van Barmhartige Liefde voor geheel de wereld.

“De kleine boodschapster van mijn liefde”

Op straat, thuis, in de kerk, bij het ontwaken, bij het slapen gaan, tijdens een bezoek, na een bezoek, tijdens haar gebed, na een gesprek, een moeilijkheid… Als Jezus tot haar spreekt en boodschapt, als zij tot Jezus spreekt, als zij spreken met elkaar, het kan overal en altijd zijn. Waar ook, wanneer ook.

De verrezen Heer…

View original post 1.383 woorden meer

%d bloggers liken dit: