14 oktober 2017

Aan het adres van de zittende Paus Franciscus: “Benedictus XVI beklaagt zich over ´verdonkeremanen´ van God in de Liturgie”

E.J. Bron

Screenshot_56

Paus Franciscus (rechts) en de emeritus paus Benedictus XVI. Duidelijker kan een emeritus paus het afwenden van de Katholieke Kerk van haar 2000-jarige weg niet bekritiseren – waarvoor de nieuwe en linkse paus Franciscus verantwoordelijk is.

(Door: Michael Mannheimer – Vertaling: Theresa Geissler)

BENEDICTUS WAS EEN TRADITIONALIST. FRANCISCUS IS EEN LINKSE POPULIST DIE HET VOLK EN DE REGERINGEN NAAR DE MOND PRAAT

De onenigheid tussen de teruggetreden paus Benedictus, een voorvechter van de roomse Liturgie en een waar christen, en de nieuwe, linkse Paus Franciscus valt niet meer te ontkennen. Als BENEDICTUS zich beklaagt over “het verdonkeremanen”van God in de Liturgie”, dan is deze klacht direct tegen zijn opvolger Franciscus gericht.

View original post 1.091 woorden meer

14 oktober 2017

Klimaat van angst: de nieuwe harde aanpak van katholieke theologen

door Dan Hitchens in Catholic Herald
12 oktober 2017

Academici en clerici vrezen gestraft te worden omdat ze zich uitgesproken hebben over Amoris Laetitia

Orthodoxe katholieken worden geconfronteerd met “vervolging” – en niet door secularisten maar door hun medegelovigen. Dat is de opzienbarende bewering die prof. Josef Seifert afgelopen week deed, de filosoof en de vriend van de heilige Johannes Paulus II. Zijn opmerkingen vormen een echo van enkele recente commentaren van kardinaal Gerhard Müller die zei tegen de National Catholic Register dat curieleden in het Vaticaan en universiteitsdocenten “in grote angst leven”. En Seifert en kardinaal Müller zeggen alleen openlijk wat velen privé zeggen. Bij onderzoek voor dit artikel heb ik het gehoord van priesters en academici op vier continenten, die, zo gauw ik het onderwerp van intimidatie ter sprake bracht, meteen om anonimiteit vroegen. Sommigen verwezen naar het feit dat ze kun kost moesten verdienen of hun gezin moesten onderhouden. Eén professor spotte: “” Ik ben niet klaar voor het witte martelaarschap”- een theologische term voor de aanvaarding van een groot (niet dodelijk) lijden omwille van het geloof.

Zoals het vaak is met intimidatie, de precieze misdaad is moeilijk aan te wijzen. Het heeft te maken met die kwesties die zoveel onrust in de Kerk veroorzaakt hebben. De kerk heeft altijd geleerd dat iemand ernstige zonden moet biechten voordat hij de communie ontvangt, en dat wanneer de zonde publiek is – bijvoorbeeld bij scheiden en hertrouwen – de priester de communie moet weigeren. Deze leer is de laatste jaren aangevochten waarbij beide kanten de steun van paus Franciscus claimen; en onvermijdelijk heeft dit debat tot verdere vragen geleid: is echtbreuk altijd een zware zonde? Kun je algemene uitspraken doen over zonde? Enzovoorts. Het geval van Seifert laat zien hoe serieus het debat geworden is. Slechts twee jaar geleden was de relatie van Seifert met zijn plaatselijke aartsbisschop, Javier Martínez van Granada, er één van wederzijdse bewondering. Seifert was onder de indruk van het energieke leiderschap van aartsbisschop Martínez. De aartsbisschop benoemde Seifert op een speciaal gecreëerde leerstoel aan de Internationale Academie voor Filosofie van Granada. Alles veranderde in april 2016 met de publicatie van de apostolische exhortatie Amoris Laetitia van paus Franciscus. De mening van Seifert is, dat de tekst al ”bevat hij veel mooie gedachten en diepe waarheden”, ook mogelijkerwijs gevaarlijk is. Er staat bijvoorbeeld een dubbelzinnige zin in waarin wordt gesuggereerd dat het geweten kan uitmaken “wat nu het meest edelmoedige antwoord is”, en dat “God zelf vraagt” om dit antwoord. Eén mogelijke implicatie is dat God iemand zou kunnen vragen door te gaan met echtbreuk plegen omdat het “edelmoediger antwoord” van ermee ophouden onmogelijk is. Seifert schreef een artikel voor het blad Aemat waarin hij zei dat deze implicatie zo gevaarlijk was dat hij hoopte dat de paus dit zou uitsluiten. Zijn punt was niet dat de paus het fout had, maar dat de zin verheldering behoefde. Daarvoor werd hij, zo zegt hij, door aartsbisschop Martínez ontslagen. Seifert zegt dat de aartsbisschop hem dit niet direct gezegd heeft: hij kreeg er weet van door een paar aanwijzingen en via een publieke verklaring waarin de aartsbisschop zei dat Seifert “het geloof en de gelovigen in verwarring had gebracht”. Seifert onderneemt juridische stappen tegen dit oneerlijke ontslag (Het aartsbisdom heeft tot op heden niet geantwoord op een verzoek om commentaar). Seifert is niet het enige voorbeeld van een academicus die botst met de plaatselijke hiërarchie. Eén academicus in de Verenigde Staten, die zijn naam niet genoemd wil hebben, is dwars gezeten door zijn bisschop vanwege zijn kritiek op Amoris Laetitia. Hij vreest dat deze ervaring zich zal herhalen in openlijke of subtiele vormen van dwang, een ernstige beperking van vrije meningsuiting en een hernieuwde poging orthodoxe katholieken te marginaliseren.

Amoris Laetitia lijkt een keerpunt te zijn geweest. De tekst is hoogst dubbelzinnig en verschillende lezers komen tot heel verschillende interpretaties. Zoals literaire critici eeuwenlang hebben gedebatteerd over de motieven van Iago en de aarzeling van Hamlet, zo kunnen we een scala van betekenissen vinden in Amoris Laetitia – en net zoals Shakespeare blijft zwijgen, lijkt de paus tevreden dat de discussie doorgaat. Dit is misschien een deel geweest van een nieuw tijdperk van ongebreideld debat – iets wat de paus leek aan te geven bij het begin van de gezinssynode in 2014 toen hij zei tegen de kardinalen: “Er is algemene basisvoorwaarde: eerlijk spreken. Niemand mag zeggen: ‘Ik kan dit niet zeggen, omdat ze dit of dat van me vinden’.” Maar de verklaringen van de paus hebben in plaats daarvan een gezagsvacuüm gecreëerd waarin zich figuren met hun eigen agenda’s hebben begeven. Zo is het verhaal van het debat in de Kerk sinds Amoris Laetitia een verhaal geweest van de mond snoeren en maatregelen. Vier maanden nadat de exhortatie was gepubliceerd, tekenden 45 priesters en theologen een brief aan het college van kardinalen. Het document noemde sommige van de wildere interpretaties van Amoris Laetitia – die duidelijk tegen de kerkelijke leer zijn – en doen het voorstel dat de paus deze wijze van lezen zou veroordelen. Het document beschuldigde niet de paus van het verspreiden van dwalingen; het was in feite niet eens aan de paus gericht maar vroeg de kardinalen te overwegen een verzoek aan de paus te doen. Maar toen de brief uitgelekt was, kregen sommigen van de ondertekenaars te maken met druk. Eén van hen, de cisterciënzer monnik, pater Edmund Waldstein, trok zijn handtekening terug op verzoek van zijn abt. Een andere priester kreeg bezoek van zijn bisschop en ontving een uitbrander. Een derde ondertekenaar werd gedegradeerd van een leidende positie aan zijn universiteit; een ander ondervond dat het werk als docent en schrijver op droogde, en kon ternauwernood vermijden dat hij zijn hoofdbaan verloor. (Deze laatste drie kunnen om voor de hand liggende redenen niet met name genoemd worden).

Terwijl dit gaande is, leven veel leden van de Vaticaans curie in vrees voor hun baan. Kardinaal Gerhard Müller, die tot dit jaar de hoogste functionaris in zake geloofsleer was, zegt mij dat het “een natuurlijke reactie is op slecht gecommuniceerde en ongerechtvaardigde ontslagen van competente medewerkers”. Tijdens de ambtsperiode van de kardinaal werden drie medewerkers aan de Congregatie voor de Geloofsleer zonder zijn instemming ontslagen. Velen die permanent of tijdelijk rond het Vaticaan hebben verbleven, spreken van een sfeer van angst. Anna Silvas, die doceert aan de Universiteit van New Engeland, was in april in Rome voor een conferentie waarop mogelijke gevaren van Amoris Laetitia ter sprake kwamen. De avond voor de conferentie begon, waren vijf van de sprekers in een restaurant toen een jonge priester naar hun tafel kwam. Hij zegende de maaltijd en de academici die aanwezig waren, zwegen stil. “De boodschap die ik van hem kreeg,” herinnert zich Silvas, “was dit: ‘Er staan een heleboel priesters en bisschoppen achter dit alles maar in het geheim. Zij zijn sterk geïnteresseerd in wat u te zeggen hebt. Maar zij kunnen zich niet vertonen op de conferentie want hun identiteit zou kunnen worden genoteerd, namen worden opgenomen. Er zouden …. repercussies kunnen zijn’.” De priester voegde eraan toe: “Dat jullie leken academici moedig genoeg bent om uw stem te verheffen over de huidige situatie, is een teken van predilectie”, dat is van goddelijke welwillendheid.

Op verzoek had Silvas, binnen een maand na de publicatie, Amoris Laetitia serieus bestudeerd. Haar (kritische) artikel bereikte uiteindelijk een wereldwijd gehoor. Onlangs hoorde zij van een bisschop – zij geeft er de voorkeur niet zeggen uit welk land – die haar zei dat hij toen hij haar artikel las, erg boos was. “Maar, zei hij, met al wat sindsdien gebeurd is, beschouwt hij al wat ik gezegd heb, als absoluut waar. Hij had ook aan den lijve de giftige sfeer van intimidatie ervaren. Ik vroeg hem: ‘Waarom zwijgen de bisschoppen? Dat is voor ons, gelovige leken, een schandaal.’ ‘Maar natuurlijk’, zei hij, ‘zijn we allemaal bang’.”

Het klimaat is nog verslechterd na de publicatie van de dubia vorig jaar waarin vier kardinalen (twee van hen zijn sindsdien gestorven) paus Franciscus hebben gevraag of hij de traditionele leer rond communie en zedenwet opnieuw wilde bevestigen. Er kwam geen antwoord en de supporters van de paus beschuldigden de kardinalen van gebrek aan loyaliteit.

Bisschop René Henry Gracida, een Amerikaans emeritus bisschop, gelooft dat het ontslag van kardinaal Müller en van kardinaal Raymon Burke – die beiden de traditionele leer verkondigden – en andere prelaten zo bang hebben gemaakt dat ze niets meer zeggen. “Waarom zwijgen zij?” vraagt hij zich af. “Er lijkt geen andere verklaring voor te zijn dan dat zij niet de vernedering willen ondergaan die de kardinalen Burke en Müller e.a. hebben ervaren. En die bisschoppen die streven naar de rode kardinaalshoed, willen hun kansen daarop niet in gevaar brengen.”

Bisschop Gracida merkt op dat carrièrisme iets is waarvoor de paus zelf dikwijls heeft gewaarschuwd; dat deed ook Jezus als hij Jacobus en Johannes eraan herinnert dat het kruis, niet aardse roem, de weg is van de leerling van Jezus. “Door heel de kerkgeschiedenis heen zijn mensen verleid ambitie te koesteren voor promotie, carrièrisme. Zij werpen een donkere schaduw over hun dienstwerk,” zegt de bisschop. Bisschop Gracida heeft de recente correctio filialis getekend samen met meer dan 200 academici en pastores. De “correctie” stelde dat de handelingen van de paus ertoe zouden kunnen leiden dat er ketterijen verspreid worden. Bijvoorbeeld, afgelopen jaar hebben de twee bisschoppen van Malta een document uitgegeven waarin ze zeggen dat echtbreuk (overspel) onvermijdelijk kan zijn. Dit werd in de eigen krant van het Vaticaan gepubliceerd en de paus feliciteerde de Maltezer bisschoppen met de tekst. De “correctie” wijst erop dat dit soort stappen ertoe hebben bijgedragen dat er verwarring ontstaat rond de katholieke leer.

Claudio Pierantoni, een filosofieprofessor aan de Universiteit van Chili, zei tegen lifesitenews.com dat hij tien collega’s had gevraagd met hem de “correctie” te ondertekenen. Zeven, zegt hij, deelden hem mee dat ze dit graag zouden willen maar te bang waren. Rev. Ray Blake, een Engelse priester, blogde dat “lafheid” hem weerhouden had: “Ik geef het toe, ik ben bang te tekenen en ik ken meer priesters die mijn vrees delen.”

Rev. Cor Mennen die docent is aan het grootseminarie van het bisdom ’s-Hertogenbosch in Nederland, schreef op zijn blog: “Er zijn veel priesters die het eens zijn met de correctie maar zich om diverse redenen gedeisd houden. Er is een sfeer van angst , en “ballingschap” ligt altijd op de loer.” Ik vraag rev. Mennen hoe velen het ermee eens zijn. Zijn antwoord verrast me: “Ik denk dat de meeste Nederlandse bisschoppen voor de correctio filialis zijn, evenals veel priesters – zeker de meeste jongere – maar mensen zijn bang van Rome, bang voor hun posities.”

LEES HIER VERDER: http://www.mennenpr.nl/Klimaat_van_angst.html 

9 oktober 2017

Kennismaking met pastoor Jack Geudens (Bergeijk-Weebosch 25-04-1957)

Hoofdredacteur van het Tijdschrift ‘Legioen Kleine Zielen Nederland’; tevens Beheerder van de Website ‘Legioen Kleine Zielen Nederland’ – Het Legioen Kleine Zielen : pastoor Jack Geudens

13654152_1201693689865000_5210320559086506252_n

Het zal ongeveer in het vroege voorjaar van 1978 zijn geweest dat ik Jack Geudens voor het eerst ontmoette in de kapel van de zusters aan de Hemelrijken in Eindhoven, waar de zondagse heilige Mis werd verzorgd door de Z.E.H. J. Cox, pastoor uit Leende. Het waren in de Kerk bijzonder roerige tijden en pastoor Cox wist goed koers te houden. Uit zijn kleine Kerkgemeenschap kwamen relatief veel priesterroepingen voort (ongeveer zeven in dezelfde periode als pastoor Geudens).

Jack Geudens had kort daarvoor zijn studie aan de Sociale Academie de Dommel in Eindhoven beëindigd en maakte een periode van bekering door. In die periode ging hij samen met een schoolvriend te voet op bedevaart naar Lourdes. Dit bleek het begin te zijn van een algehele bekering en een duidelijke fase op weg naar het priesterschap.

In augustus/september 1978 vertrok hij naar het Groot-Seminarie Rolduc in Kerkrade en begon daar aan de priesteropleiding. (In Brabant was toen nog geen seminarie, dat zou pas in 1987 komen.) Dat was allemaal niet zo eenvoudig vanuit een Brabants dorp, eerst naar de Sociale Academie in Eindhoven waar de onrust van de zeventiger jaren massief aanwezig was. Hij had de ‘terreur’ van hun ‘socialistisch-communistisch’ denken weerstaan en was teruggekeerd naar zijn katholieke achtergrond.

Op Rolduc kwam hij als het ware thuis, maar er moest nog zeer veel gebeuren met hem tussen al die keurige seminaristen. Het aanpassen kostte hem wel enige moeite! En dan de studie. Jack heeft een goed verstand en de studie zou geen probleem hoeven te zijn, maar van een priester wordt er meer dan alleen studie vereist. Hij moet behalve herder ook manager zijn en dat is niet steeds eenvoudig te combineren zoals hij in zijn latere priesterleven op soms pijnlijke wijze heeft moeten ontdekken.

Na de priesterwijding was hij in diverse parochies werkzaam. In de laatste parochies (3 aparte parochies) waar hij als pastoor werkzaam was, bleek de combinatie van herder en manager te belastend voor zijn gezondheid. Na een periode van ernstige ziekte werd hij benoemd in Landgraaf tot priester-assistent. Zijn Sociale Academie achtergrond komt hem daarbij goed van pas.

Inmiddels werd hij gevraagd als priester van een gebedsgroep van de Kleine Zielen in Eckelrade en daarna in Heerlen. Recent werd hem gevraagd de uitgifte van een tijdschrift voor die groep te organiseren. Dat is niet zo eenvoudig als je dat nog nooit gedaan hebt, maar met Gods Hulp gaat hij het proberen. Het is de bedoeling dat op 14 maart 2017, toevallig de sterfdag van Marguerite, alles druklaar moet zijn! Hij vroeg mij hem aan de lezers van het te realiseren tijdschrift voor te stellen. Hetgeen ik hierboven heb gedaan.

Ikzelf ben lid van de Derde Orde van de Ongeschoeide Karmel (o.c.d.s.) in Oirschot. De Kleine Zielen hebben ook een karmelitaanse spiritualiteit (Theresia van Lisieux). Ik leerde de Kleine Zielen kennen in het begin van de jaren zeventig. Voor degenen die al langere tijd bij de Kleine Zielen zijn is het misschien goed de naam van mevrouw J. Niemans uit Eindhoven te noemen. Zij overleed enkele jaren geleden op zeer hoge leeftijd. Jack was destijds lid van deze groep in Eindhoven. Ik ben een goede vriend van Jack nog vanuit zijn tijd in Eindhoven. We werden in hetzelfde jaar aangenomen voor de priesteropleiding in Rolduc. Ik ben inmiddels gepensioneerd legeraalmoezenier en thans nog als advocaat werkzaam in Helmond.

Mr. Drs. H.H.M. (Herman) Jansen o.c.d.s.


 

9 oktober 2017

Benedictus XVI: ‘The Pope is not an absolute monarch…’

benedykt_xvi_2010-10-17_2“The Pope is not an absolute monarch whose thoughts and desires are law. On the contrary: the Pope’s ministry is a guarantee of obedience to Christ and to his Word. He must not proclaim his own ideas, but rather constantly bind himself and the Church to obedience to God’s Word, in the face of every attempt to adapt it or water it down, and every form of opportunism.
Pope John Paul II did this when, in front of all attempts, apparently benevolent to the human person, and in the face of erroneous interpretations of freedom, he unequivocally stressed the inviolability of the human being and of human life from the moment of conception until natural death. The freedom to kill is not true freedom, but a tyranny that reduces the human being to slavery.

The Pope knows that in his important decisions, he is bound to the great community of faith of all times, to the binding interpretations that have developed throughout the Church’s pilgrimage. Thus, his power is not being above, but at the service of, the Word of God. It is incumbent upon him to ensure that this Word continues to be present in its greatness and to resound in its purity, so that it is not torn to pieces by continuous changes in usage.

The Chair is – let us say it again – a symbol of the power of teaching, which is a power of obedience and service, so that the Word of God- the truth! – may shine out among us and show us the way of life”.  –  Benedict XVI, Homily in Saint John the Lateran, May 7, 2005

Bron: https://en-denzingerbergoglio.com

9 oktober 2017

See who judges pope Francis…

banner-1-1000x200-en-11

See who judges Francis…

6 oktober 2017

Correctio Filialis: a first appraisal

Roberto de Mattei
Corrispondenza Romana
October 4, 2017

correctio-worldwide-468x278

Correctio Filialis: a first appraisal

On September 25th, the day after the publication of the Correctio filialis to Pope Francis, Greg Burke, the spokesman for the Vatican Pressroom, with condescending irony, denied the news diffused by Ansa, which had reported that access to the site of the Correctio had been blocked by the Holy See: “Do you really think we would do this for a letter with 60 names?” The director of the Pressroom, who judges initiatives on the basis of the number of “followers” , might be interested to know that http://www.correctiofilialis.org, eight days after being put online, had more than 180 thousand individual visitors and 330 thousand page visits.

The visits come from 200 different countries of the five continents. Italy and the United States lead the number of accesses. Further, the letter of correction addressed to Pope Francis by 62 scholars, was shared on October 3rd, by 216 theologians, priests, professors and scholars of all nationalities, whose signatures are visible on the site. Added to these, there are thousands of adherents, who put their signature on the official site or on other Catholic sites which actively support the initiative: onepeterfive.com, lifesitenews.com, katholisches.Info. Guido Mocellin, in Avvenire of September 27th, had to admit that in “the ecclesial blogsphere” , thanks to a” modern website in six languages”, “the posts on the Correctio filiale directed to Pope Francis “as a result of the propagation of heresies” have been the most present over the past few days: they constituted 30% of all those that I was able to consult between Saturday 24th and Monday 26th of September.

If we want to stay with the numbers, the number of cardinals, bishops and theologians who have risen up against theCorrectio, in defence of Amoris laetitia, is irrelevant. Even the Cardinal closest to Pope Francis, the Secretary of State, Pietro Parolin, took a position of equidistance, declaring that “people who are not in agreement voice their dissent but these things have to be discussed, in an attempt to understand”.

Read on: contributor Francesca Romana on Rorate Caeli]

%d bloggers liken dit: